Je liet
-in sneeuw-
je sporen na
meer dan alleen
je voetafdruk
Goed,
ik zat even stuk
na het pakken van je koffers
en je zo plots vertrek
De deur
viel achter je in het slot
de wind
hielp je een handje
Zwaaien
deed je niet
je mond
deed je niet open
Zwijgzaam
volgde je het spoor
door het winters landschap
getrokken
Van je besluit
ben ik geschrokken
binnensmonds
vroeg ik mezelf: 'verrek,
laat ik haar lopen?'
-Harry C.A. Daudt-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten