Navelstaren
verdrinken in verdriet
eigen ongeluk
beamen
Immer het ego
nimmer samen
de kalme golfslag
aan tenen en voeten
Oever en wal
binnen loopbereik
ook wind had het
op hem gemunt
Hij voelde dit
door zijn veren
een leven lang
zou hij nog door moeten
De anderen
hadden het gedaan
de anderen troffen schuld
zij zouden boeten
Verbeten keek hij
in de spiegel
van het water
Later,later,later
zou het beter worden
beter zijn.
-foto&dicht: harry c.a.daudt-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten