HET MEISJE IN JOU

Het vuur

heb je in me

aangeblazen

Je draaide om me heen

als zon om aarde

ik vatte vlam

Nu stram

voel ik me

weer dodelijk verlegen

Als je me weer

aanraakt

als lente...herfst

meisje-met-de-zwavelstokjes.


-foto & dicht: harry c.a. daudt-

IN VERDRIET VERDRINKEN

Navelstaren

verdrinken in verdriet

eigen ongeluk

beamen

Immer het ego

nimmer samen

de kalme golfslag

aan tenen en voeten

Oever en wal

binnen loopbereik

ook wind had het

op hem gemunt

Hij voelde dit

door zijn veren

een leven lang

zou hij nog door moeten

De anderen

hadden het gedaan

de anderen troffen schuld

zij zouden boeten

Verbeten keek hij

in de spiegel

van het water

Later,later,later

zou het beter worden

beter zijn.

-foto&dicht: harry c.a.daudt-

TUSSENTIJDS

Te Mook

ben je geboren

te Mook

daar stond je wieg

Zal die van

wilgentenen zijn gemaakt

van vers vurenhout

op jouw formaat?

En heeft de straat

-die heugelijke dag-

van jouw bestaan

geweten?

Nu vind ik hier

je stenen bed 

weet niet hoeveel lentes

jij mocht tellen

Het is dat ik mij

levendig voor kan stellen

dat zomerzon, de kleine stoet

naar het kerkhof zal hebben begeleid.

-foto&dicht harry c.a. daudt-

HOTEL BIJ HERFST

Het zou dit hotel

moeten zijn

het donker hout

het vuilgele pleisterwerk

het groene stoomschip

-als affiche-met twee pluimen

We zouden ons melden

onze sombere kamer inruimen

het smalle bed nog koud

zo ook het druppelend water

uit de kraan

We zouden

in de verte de zee

horen ruisen

en zoveel dichterbij

auto's horen met piepende

remmen en ronkende motoren

We zouden

klaagzangen van meeuwen

horen en het flitsend geluid

van bonte pieten    

bij vertrekkende zon

en wassende maan

Ja, het was...dit hotel.

-foto&dicht: harry c.a.daudt-

ALFABET

Jong nog

leerde ik het alfabet

van A tot Z

en zelfs terug

De jonge jaren

ver achter de rug

graas ik de wei

van woorden af

Ermee te bouwen

-en te breken soms-

is nu mijn stiel

ik kan niet zonder

Ze smaken naar

groen, naar gras

naar koren en kaf

naar onkruid en kruid

Oud nu

leer ik het alfabet

en spiegelen de woorden

mijn ziel.

-foto& dicht: harry c.a.daudt-