Ogen prikten

in zijn rug

nieuwsgierigheid

prikte in zijn rug

Verborgen achter

vitrage

een anoniem raam
waarachter stil een zwijgen 

Hij kon nog terug

maar het water wenkte

riep herhaald zijn naam
deed 'm neigen

Zijn besluit

hing nog
onvast 
over de reling

Tussen dood
en leven

loopt
een smaller brug.

-harry c.a.daudt-

BAKEN...

Hij zei:

wees mijn baken

wijs mij de weg

over land, over zee

Want waar...

liggen zandbanken

zijn valkuilen

loop ik aan de grond?

Hij zei:

wees mijn baken

wijs mij

de banen van het licht

want ook
woorden willen
voor anker kunnen gaan

in dit gedicht.

-foto&dicht: harry c.a. daudt-

TWEETAL

We zijn me

een stel

wij,'gevederde vrienden'

We wachten

vrouw en kind

'n gerimpelde hand, jonge vingers

We hebben

goeie trek

eigenlijk zelfs wel honger

Ze strooien hier

brood en kruimels

hun ontbijt voorbij

Ze staan hier

zij aan zij

met plastic zak en dito bak

We voelen ons

bedacht, bemind

met zoveel restanten

'van 't goede leven'

nog even maar

en we gaan op vleugels

Soms meer van 't blauw
van lucht
soms meer van aarde, van water. 

-foto&dicht: harry c.a.daudt-

'HEBBEN ALLE VOGELS NESTEN....BEHALVE IK EN JIJ'

Weten wij

niet van twijg en tak

van halen en brengen?

Weten wij

niet van de maanden
maart,april,van mei?

Weten wij

niet van het lokken

met wat heet: zangen?

Weten wij

niet van het schermutsel

het spel dat liefde heet?

Weten wij

niet van het ei

juist gelegd in de maand mei

Wie weet:

waarom hebben

alle vogels.....nesten

behalve ik en jij..........? 

-foto en dicht:harry c.a.daudt-

VOOR DE SPIEGEL

Zij

staat voor de spiegel

wrijft met de rug van 'r hand 
waas van winter weg

Zij maakt zich op

kleurt haar lippen

kleurt haar ogen

haar wangen

-niet te vergeten-

haar oorhangers

van haar lief

een geschenk

Zij maakt zich klaar

als een bruid

bruid

met als naam: Lente 

-foto&dicht:harry daudt-

CARNAVALSSTOET

Ze zijn verkleed

voor even

zijn ze anders:

Narren, potsenmakers

non, pater, raad-van-elf 

carnavalskrakers

Ze hebben zich verkleed:

japon, tuniek, habijt

masker en mombakkes

Ze zijn onherkenbaar

voor korte tijd

achter schmink verborgen

Ze vergeten alledag

verliezen de ernst

van leven

Voor even...

zijn ze -misschien- 

het meest zichzelf.

POORT

Poorten

open ik,ontgrendel ik

poorten

sluit ik achter me

Ik ben de opener

van het woord

ik ben de dichter

van de zin

Geen woord, geen zin

is mij te min

beklim kantelen

klauter tegen bemoste muren

Loop simpelweg

-zonder tegenstand-

onder poorten

door.